Ο πολιτικός βίος μιας χώρας αναδεικνύει σχεδόν πάντα περιστάσεις κατά τις οποίες με νομοθετικές πρωτοβουλίες ρυθμίζονται ζητήματα πολιτικοκοινωνικής επικαιρότητας και δη πολλές φορές τέτοια που έχουν να κάνουν αφενός με την προστασία της ίδιας της εθνικής υπόστασης και αφετέρου με αυτό καθεαυτό το βάθος και την ποιότητα της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος.
Τι σχέση έχουν, άραγε, μεταξύ τους ο γνωστός σε όλους μας βαρυποινίτης Δημήτρης Κουφοντίνας, το Κράτος Δικαίου και ο Ορθολογισμός; Θα έλεγα ότι μετά την επιστολή 1.000(!) συναδέλφων μου, δικηγόρων και νομικών, που απευθύνουν έκκληση προς την Κυβέρνηση να εφαρμοστεί το ‘‘Κράτος Δικαίου’’ επί του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα, έτσι ώστε αυτό να μην ‘‘καταντά’’ να αποτελεί είτε ένα ‘‘κούφιο’’ είτε ένα ‘‘a la carte’’ θεσμικό ιδεολόγημα, η αμεσότητα της μεταξύ τους σχέσης προκύπτει ως προφανής, μια που, εν τέλει, ο Ορθολογισμός (ο τυπικά νομικός αλλά και ο ευρύτερα εννοούμενος) είναι ο μόνος που μπορεί να ‘‘παράξει’’ και να μας δώσει στέρεες απαντήσεις επί της περιπτώσεως.
Το θέμα της καταφάσεως ή της αρνήσεως, αντιστρόφως, της ύπαρξης νομιμότητας σε δεδομένη τηλεφωνική παρακολούθηση από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) του νυν Προέδρου του ΚΙΝΑΛ και τότε Ευρωβουλευτή Ν. Ανδρουλάκη είναι ένα μερικότερο μεν και πρωταρχικό θέμα της ευρύτερης ανατάραξης που προεκλήθη στα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας.
Οι αρχαίοι Λατίνοι έλεγαν ότι ‘‘η Φύση απεχθάνεται το κενό’’ και μάλλον δεν το έλεγαν τυχαία, καθώς το συγκεκριμένο ρητό ετύγχανε και τυγχάνει βιωματικής επαλήθευσης. Ακριβώς, λοιπόν, μια τέτοια περίσταση μοιάζουν να επιβεβαιώνουν οι εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο σχετικά με την αμερικανική απόσυρση και σταδιακή απουσία από το οικουμενικό οικονομικό και γεωπολιτικό γίγνεσθαι.
Έφυγε από τη ζωή, το βράδυ της Τετάρτης 13/1/2021, ο τ. Βουλευτής Πιερίας της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Γκουγκουρέλας, πατέρας του Δικηγόρου, Χρήστου Γκουγκουρέλα, και του Ιατρού, Ιωάννη Γκουγκουρέλα.
ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΣΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ‘‘ΥΠΟΚΛΟΠΩΝ’’
Τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών της 26ης Σεπτεμβρίου στη Γερμανία είναι ήδη γνωστά και οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού είναι ήδη εν εξελίξει.
Το τελευταίο δεκαήμερο συνέβησαν δύο ξεχωριστά γεγονότα μείζονος γεωπολιτικής σημασίας. Πρώτα, υπογράφηκε η ανανέωση και, τρόπον τινά, εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας (Protocol on mutual defence cooperation agreement) ενώ, ελάχιστο χρόνο μετά, κατόπιν της ανακοίνωσης του Αμερικανού Προέδρου, Donald Trump, περί απόσυρσης των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία, επιχειρήθηκε η εισβολή του τουρκικού στρατού στη χώρα αυτή.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι τοις πάσι γνωστός. Κατά την προσωπική μου άποψη, ο πάλαι ποτέ Καθηγητής μου στο ΑΠΘ επί του Συνταγματικού Δικαίου ανήκειστη διακριτή και αριθμητικά συγκεκριμένη ομάδα των πολιτικών που ξεχωρίζουν για το γνωστικό επίπεδο, την ευφράδεια και την οξυδέρκεια τους. Γι’ αυτό και το πρόσφατο άρθρο του με τίτλο ‘‘Δηλώσεις που θα ήταν σκόπιμο να κάνει η Κυβέρνηση εξ’ ονόματος της Ελληνικής Δημοκρατίας στη διαδικασία κύρωσης της συμφωνίας Ελλάδας- Αιγύπτου και της Συμφωνίας Ελλάδας-Ιταλίας’’ με ‘‘παραξένεψε αρκετά’’.
Με το που καλωσορίσαμε τον Σεπτέμβρη, στο άρθρο μου με τίτλο ‘‘Τι είδους γεωπολιτική διακύμανση συνιστούν τα πρόσφατα γεγονότα στο Αφγανιστάν’’ έγραφα κριτικά: ‘‘Ο διακηρυχθείς από τις ΗΠΑ ‘‘πόλεμος’’ της δυτικής δημοκρατίας κατά του δεσποτισμού και της πολιτειακής αυταρχικότητας είναι πια φανερό ότι εστιάζει στην αντιμετώπιση της Κίνας, στο πεδίο δηλαδή όπου πρόκειται να εκδηλωθεί ένας σκληρός ανταγωνισμός που θα γράψει την Παγκόσμια Ιστορία τουλάχιστον του πρώτου μισού αυτού του αιώνα’’.

