του Μιχάλη  Στρατάκη

Ζηλεύω όλους εκείνους που συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα και στον Λευκό Πύργο, για να διατρανώσουν τη συστράτευσή τους στο πλευρό της αγωνιζόμενης Πατρίδας. 
Τους ζηλεύω, γιατί μόνον αυτοί αισθάνθηκαν την καρδιά τους να χτυπά στον ίδιο ρυθμό με την καρδιά του διπλανού τους. 

Τους ζηλεύω, γιατί μόνο σε τέτοιες συγκεντρώσεις από την κόρη του ματιού πετιέται η αστραπή της άγιας απόφασης. 
Τους ζηλεύω, γιατί όλο το είναι τους δεν ήταν παρά η ακτινοβολία της Ελπίδας. 
Τους ζηλεύω, γιατί με την παρουσία τους εκεί, έθεσαν τον εαυτό τους χάρισμα στην απαλάμη της Ελλάδας. 
Τους ζηλεύω, γιατί κατάφεραν να ψηλώσουν ακόμα περισσότερο το μπόι του Λαού και να φέρουν ακόμη πιο κοντά τον Ήλιο. 
Τους ζηλεύω, γιατί ο καθένας ζεσταινόταν από τα χνώτα του συντρόφου του. 
Τέλος, τους ζηλεύω, γιατί έσπευσαν να προσφέρουν την ίδια την ψυχή τους στην υπόθεση της Δημοκρατίας, με μόνη την προσδοκία να την δουν να ξαναθεριεύει και να πετιέται από ξαρχής. 
Τούτη η ζήλια μου, δεν θα καταλαγιάσει παρά μόνο σαν βρεθώ κι εγώ στην ανάλογου περιεχομένου, και ανάλογης αγιότητας σκοπού, συγκέντρωση που θα γίνει στο Ηράκλειο σε λίγες μέρες.
Μέχρι τότε, θα σας ζηλεύω, θα σας μακαρίζω και θα σας ευγνωμονώ Σύντροφοι του Συντάγματος και του Λευκού Πύργου.