«Καί αὐτός προσδοκία ἐθνῶν» (Γέν. 49,10). Προσδοκοῦσε ὁ κόσμος τήν ἡμέρα τῆς ἀπολυτρώσεως ἀπό τά δεσμά τοῦ θανάτου, ὅπως προσδοκᾶ :
ὁ ἀσθενής τή θεραπεία του,
ὁ φυλακισμένος τήν ἡμέρα τῆς ἀποφυλακίσεώς του,
ὁ ἀπόδημος τήν ἡμέρα τῆς ἐπιστροφῆς του στήν πατρίδα.
Καί ἡ ἡμέρα αὐτή ἦλθε καί χαρά γέμισε ὅλη τήν κτίση, ὅταν τό ἀπέριττο σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ δέχθηκε τόν Ποιητή τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, τόν Παμβασιλέα Χριστό. Αὐτός ἦλθε καί συνένωσε οὐρανό καί γῆ. Οἱ στιγμές ἐκεῖνες,
εἶναι στιγμές μοναδικές στήν ἱστορία τῆς σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητας,
εἶναι στιγμές πού κατανύσσουν τίς ψυχές τῶν Χριστιανῶν στούς αἰῶνες,
εἶναι στιγμές πού ἑνώνουμε τίς φωνές μας μέ τήν ὑμνωδία τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, ψάλλοντας:
«Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ.β΄14).
Ἡ ζωή μας ἐδῶ στή γῆ εἶναι πεπερασμένη. Τελειώνει πολύ σύντομα, τόσο πού δέν ἀντιλαμβανόμαστε, πότε ὀρθρίζει ἡ ἡμέρα καί πότε νυχτώνει. Εἴμαστε φθαρτοί καί ὑπό αὐτή τήν ἰδιότητα, μᾶς ἀναμένει ὁ θάνατος. Παρόλα αὐτά, τρέχουμε πρός τήν ἁμαρτία, τήν ὁποία ἡ συνέργεια τοῦ πονηροῦ θεοποίησε.
Τρέχουμε πρός τήν ἁμαρτία, ἀδιαφορώντας πολλές φορές γιά τά πνευματικά.
Τά φετινά Χριστούγεννα περιμένουμε, στ’ ἀλήθεια, τόν Χριστό;
Ἄν ὄντως Τόν προσμένουμε μέ βαθιά λαχτάρα:
Ἄς ἑτοιμαζόμαστε νά γιορτάσουμε Χριστούγεννα μέ τήν παρουσία τοῦ Θείου Βρέφους, τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, νά πλημμυρίζει τήν ψυχή μας.
Ἄς μεριμνοῦμε λιγότερο γιά τίς ὑλικές ἀπολαύσεις καί ἄς δώσουμε προτεραιότητα στίς πνευματικές.
Ἄς ἀνακαλύπτουμε τά πάθη καί τά λάθη μας καί ἄς ἀγωνιζόμαστε νά τά περικόπτουμε.
Ἄς πλησιάζουμε πνευματικούς ἀνθρώπους, γιά να ὠφεληθοῦμε ἀπ’ αὐτούς.
Ἄς μετέχουμε συνειδητά στά ζωοποιά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἐξομολόγηση καί τή Θ. Κοινωνία.
Ἄς σταματήσουμε νά θεωροῦμε ὅτι ὅλος ὁ κόσμος περιστρέφεται γύρω ἀπό τόν ἑαυτό μας.
Ἄς γίνουμε ἀπό ἐγωκεντρικοί, χριστοκεντρικοί.
Ἄς ἀντικαταστήσουμε τίς φωτεινές γιρλάνδες καί τά φῶτα στούς δρόμους καί στά σπίτια μας μέ τόν Ἥλιο Χριστό!
Εὐλογημένα Χριστούγεννα !
† Γ ε ώ ρ γ ι ο ς
Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης & Πλαταμῶνος
