Πάντως για το παραπέρα άνοιγμα της ευρωπαϊκής αγοράς στις εισαγωγές προϊόντων των αναπτυσσόμενων χωρών είχαν ήδη προϊδεάσει οι Βρυξέλλες εδώ και μήνες με δηλώσεις της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν και του Επιτρόπου Maros Sefcovic.

Έτσι στις αρχές Απριλίου 2025 η φον ντερ Λάιεν, μιλώντας στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο επισήμανε ότι προκειμένου η ΕΕ να μην στηρίζεται αποκλειστικά στο εμπόριο της με τις ΗΠΑ, ήταν αποφασισμένη να προχωρήσει σε διαφοροποίηση του εμπορίου της βάζοντας στο παιχνίδι και άλλους εμπορικούς εταίρους.

Αναλύοντας εν προκειμένω την στρατηγική των Βρυξελλών αναφορικά με τη διαφοροποίηση του εμπορίου

H φον ντερ Λάιεν τόνισε: «Το εμπόριο πηγαίνει εκεί που είναι οι δουλειές. Θα ανοίξουμε πόρτες προς τις ταχέως αναπτυσσόμενες αγορές σε όλο τον κόσμο. Η Ευρώπη έχει ήδη συνάψει εμπορικές συμφωνίες με 76 χώρες και τώρα αναπτύσσουμε αυτό το δίκτυο».

Και κατέληξε: «Η Ευρώπη ήταν πάντα μια εμπορική ήπειρος, οπότε ας συνδεθούμε με τις καρδιές της παγκόσμιας οικονομίας

που χτυπούν. Το μήνυμά μας είναι σαφές: η Ευρώπη είναι αξιόπιστη, η Ευρώπη είναι προβλέψιμη και η Ευρώπη είναι ανοιχτή για τις επιχειρήσεις» (www.europarl.europa.eu 1/4/2025).

Ο Επίτροπος Maros Sefcovic από την πλευρά του επισήμανε:   «Σ’ αυτόν τον ασταθή κόσμο, πρέπει να εργαστούμε σκληρά για να εξασφαλίσουμε νέα πρόσβαση στην αγορά και τον απαραίτητο εφοδιασμό για τις εταιρείες μας» (www.europarl.europa.eu 1/4/2025). 

Ήταν λοιπόν προφανές ότι οι Βρυξέλλες αναζητούσαν σανίδα σωτηρίας στις εμπορικές τους σχέσεις με τις διάφορες αναπτυσσόμενες χώρες συνάπτοντας συμφωνίες ελευθέρων συναλλαγών χωρίς βέβαια να ενδιαφέρονται για τις δυσμενείς οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις που θα έχουν οι συμφωνίες αυτές κυρίως για τους ευρωπαίους αγρότες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜμΕ).

Με την συμφωνία της ΕΕ-Mercosur να έχει πλέον παγώσει για ένα-δυο χρόνια μετά την Απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να παραπέμψει τη συμφωνία για γνωμοδότηση στο Δικαστήριο της ΕΕ, η ηγεσία της ΕΕ στράφηκε πλέον προς την Ινδία συνάπτοντας στις 27/1/2026 τη ΣΕΣ ΕΕ-Ινδίας.

Με τη συμφωνία αυτή δημιουργείται μια ζώνη ελευθέρου εμπορίου δύο δισεκατομμυρίων καταναλωτών με συνολικό ΑΕΠ 24 τρισ. δολάρια που θα

απελευθερώσει ακόμη πιο πολύ το εμπόριο μεταξύ ΕΕ και Ινδίας.

Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας της Ινδίας ήδη το διμερές εμπόριο αγαθών μεταξύ Ινδίας και ΕΕ έχει επιδείξει σταθερή ανάπτυξη, αξίας 136,54 δισ. δολαρίων ΗΠΑ το 2024-25, με την Ινδία να εξάγει εμπορεύματα αξίας 75,85 δισ. δολάρια στην ΕΕ (www.commerce.gov.in 27/1/2026).

Επιπλέον το εμπόριο υπηρεσιών Ινδίας-ΕΕ έφτασε τα 83,10 δισ. δολάρια ΗΠΑ το 2024.

Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι προκειμένου οι διάφοροι ευρωπαϊκοί πολυεθνικοί όμιλοι «να ρεφάρουν» ενόψει της «χασούρας τους» λόγω του προσωρινού παγώματος της συμφωνίας ΕΕ-Mercosur, οι Βρυξέλλες τους ανοίγουν το δρόμο για διείσδυση στην τεράστια αγορά της Ινδίας όπου αναμένεται να ανταγωνιστούν με τους αμερικανικούς και κινεζικούς επιχειρηματικούς οικονομικούς ομίλους.

Το ερώτημα όμως είναι «ποιος πληρώνει τον βαρκάρη».

Νότης Μαριάς, Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης,

πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Ηρακλείου,

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.