Το Μεγάλο Σάββατο μας προετοιμάζει. Η λύπη για τον ενταφιασμό αναμιγνύεται με τη χαρά της επικείμενης νίκης. Το σώμα του Χριστού βρίσκεται στον τάφο. Η Ψυχή Του, ενωμένη με τη Θεότητά Του, κατέρχεται στον Άδη για να κηρύξει τη σωτηρία στους απ' αιώνος κεκοιμημένους.
Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής.
Είναι η πιο ήσυχη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και ταυτόχρονα η πιο φορτισμένη από μυστήριο.
Η νηστεία συνεχίζεται, αλλά η ποιότητά της αλλάζει, είναι πλέον η νηστεία της ελπίδας.
Η Εκκλησία μάς διδάσκει ότι ο τάφος του Χριστού δεν είναι τόπος θανάτου, αλλά «πηγή της ημών αναστάσεως».
Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, ο Χριστός ως νικητής εισέρχεται στο βασίλειο του θανάτου. Δεν εισέρχεται ως αιχμάλωτος, αλλά ως ελευθερωτής. Σπάει τους χάλκινους μοχλούς και τις σιδερένιες πύλες του Άδου, φωτίζοντας τα σκοτάδια του κάτω κόσμου.
Εκεί, συναντά τον Αδάμ και την Εύα, τους προπάτορες του ανθρωπίνου γένους, και τους ανασύρει από τη φθορά. Η κάθοδος στον Άδη είναι η πραγματική στιγμή της νίκης επί του θανάτου, ο θάνατος νικιέται μέσα στην ίδια του την έδρα. Γι' αυτό και η ορθόδοξη εικονογραφία της Αναστάσεως δεν απεικονίζει τον Χριστό να βγαίνει από τον τάφο, αλλά να ανασύρει τον Αδάμ και την Εύα από τον Άδη.
Για αυτό το Μεγάλο Σάββατο ονομάζεται και Ευλογημένο Σάββατο ή Μακάριο Σάββατο.
Η Εκκλησία το συνδέει με την ανάπαυση του Θεού την έβδομη ημέρα της δημιουργίας. Όπως τότε ο Θεός ανεπαύθη από τα έργα Του, έτσι τώρα ο μονογενής Υιός του Θεού αναπαύεται κατά το σώμα εν τω τάφω, αφού έχει ολοκληρώσει το έργο της σωτηρίας.
Η ημέρα έχει λοιπόν χαρακτήρα ανάπαυσης, αλλά όχι ακινησίας.
Είναι η ανάπαυση πριν από την τελική φανέρωση της νίκης.
Το Μεγάλο Σάββατο μας προετοιμάζει να δεχθούμε το Άγιο Φως, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο Χριστός νίκησε τον θάνατο «θανάτω», χρησιμοποιώντας δηλαδή το ίδιο το όπλο του εχθρού για να τον καταργήσει.
Η ημέρα αυτή ολοκληρώνεται τα μεσάνυχτα, όταν η σιωπή θα σπάσει από το κοσμοχαρμόσυνο «Χριστός Ανέστη».
