Η περιφορά του επιταφίου και η συγκεκριμένη λιτανεία του Αγίου Σπυρίδωνα, έχει καθιερωθεί ως φόρος τιμής στο θαύμα του Αγίου το 1553, όπου σε περίοδο μεγάλης πείνας πλοία με σιτάρι προσέγγισαν το νησί τη στιγμή της περιφοράς του Επιταφίου του Αγίου.
Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, οι ναυτικοί είδαν στον ύπνο τους έναν καλόγερο που τους οδήγησε στην Κέρκυρα, ώστε να προστατευτούν από την κακοκαιρία και να πουλήσουν το εμπόρευμα τους.
Το έθιμο διατηρείται από το 1574 όταν οι Βενετοί, για λόγους ασφαλείας, απαγόρευσαν στους Ορθοδόξους την περιφορά των Επιταφίων τη Μεγάλη Παρασκευή και επέτρεψαν μόνο τη λιτανεία του Αγίου το Μεγάλο Σάββατο.
Έτσι οι Κερκυραίοι από τότε βγάζουν τον Επιτάφιο της εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνος μαζί με το Σεπτό Σκήνωμα του Αγίου, που στη συγκεκριμένη λιτανεία ο Άγιος έχει θέση χοροστατούντος Επισκόπου και πίσω ακολουθεί ο Επιτάφιος.
Η πομπή κινείται ρυθμικά με τους πένθιμους ήχους των Φιλαρμονικών της πόλης.
Μετά το πέρας της λιτανείας, τελείται ο Εσπερινός της Αναστάσεως στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό και όταν ο Μητροπολίτης ψάλλει τον στίχο «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν…» οι καμπάνες όλων των εκκλησιών της Πόλης σημαίνουν χαρμόσυνα και από τα μπαλκόνια των σπιτιών οι κάτοικοι ρίχνουν πήλινα δοχεία γεμάτα νερό (Μπότηδες).
Πρόκειται για το έθιμο της «Πρώτης Ανάστασης» με τη ρίψη των «μπότηδων».
Οι ρίζες αυτής της συνήθειας είναι πολύ παλιές.
Ίσως με τον κρότο από το σπάσιμο να συμβολίζεται η νίκη της ζωής επί του θανάτου.
Οι Κερκυραίοι σ’ αυτήν την τοπική παράδοση αποδίδουν χριστιανικό περιεχόμενο, αναπαριστώντας αλληγορικά τον Αναστάσιμο λόγο του προφήτη «ἵνα συντρίψω αὐτούς, ὡς σκεύη κεραμέως»
