Κανείς από όσους βρίσκονται γύρω σου δεν γνωρίζει ποιο όνομα κρατά εκείνη τη στιγμή η καρδιά σου.

Ίσως το άναψες για το παιδί σου, για να το σκεπάζει η Χάρη του Θεού σε κάθε του βήμα.

Ίσως για έναν άνθρωπο που δοκιμάζεται και δεν έχει πλέον δύναμη να σηκώσει μόνος τον σταυρό του.

Ίσως για κάποιον που βρίσκεται μακριά και δεν μπορείς να τον αγγίξεις, παρά μόνο με την προσευχή σου.

Ίσως για εκείνον που αναχώρησε από αυτή τη ζωή, μα εξακολουθεί να κατοικεί μέσα στη μνήμη και στην αγάπη σου.

Ίσως, όμως, το άναψες και για σένα.

Γιατί υπάρχουν ημέρες που λυγίζει η ψυχή, που οι λογισμοί βαραίνουν και τα ανθρώπινα στηρίγματα δεν επαρκούν.

Ημέρες κατά τις οποίες δεν ζητάς θαύματα ούτε μεγάλες απαντήσεις ζητάς μονάχα να μη σε αφήσει ο Θεός, να σε κρατήσει λίγο πιο δυνατά και να σου χαρίσει υπομονή μέχρι να περάσει η νύχτα.

Δεν χρειάζονται πάντοτε πολλά λόγια ενώπιον του Θεού.

Εκείνος γνωρίζει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν. Βλέπει τον πόνο που κρύβεται πίσω από τη σιωπή, τον φόβο που δεν ομολογείται, το δάκρυ που συγκρατείται για να μη φανεί.

Μερικές φορές αρκεί να υψώσεις τα μάτια προς την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και να ψιθυρίσεις:

«Παναγία μου, αυτό το κερί είναι για εκείνον. Εσύ γνωρίζεις το όνομά του, τον πόνο του και την ανάγκη του. Σκέπασέ τον με την αγία Σκέπη σου και οδήγησέ τον κοντά στον Υιό σου».

Και ύστερα απομακρύνεσαι ήσυχα. Το κερί, όμως, μένει αναμμένο μπροστά στην εικόνα όχι σαν μια πράξη αυτάρκης, αλλά σαν ταπεινό σημείο της προσευχής που παρέδωσες στα χέρια του Θεού.

Η φλόγα του θυμίζει τη μικρή θυσία της καρδιάς, την ελπίδα που αντιστέκεται στο σκοτάδι και την αγάπη που δεν παύει να μεσιτεύει.

Γιατί υπάρχουν κεριά που τα ανάβουν τα χέρια μας και άλλα που, πριν ακόμη αγγίξουμε το φυτίλι, τα έχει ανάψει μέσα μας η αγάπη.

Κεριά για τους ζωντανούς και για τους κεκοιμημένους για όσους βρίσκονται κοντά μας και για όσους τους χωρίζουν από εμάς δρόμοι, χρόνια ή η σιωπή του θανάτου.

Υπεραγία Θεοτόκε, Μητέρα του Κυρίου και καταφυγή των θλιβομένων, δέξου τα ονόματα που φέρουμε σήμερα στην προσευχή μας.

Σκέπαζε τα παιδιά μας, ενίσχυε τους ασθενείς, παρηγόρησε τους πονεμένους, φύλαγε τους ξενιτεμένους, ανάπαυσε τους κεκοιμημένους και μη μας εγκαταλείψεις στις ώρες της δοκιμασίας

Και όταν τα λόγια μας τελειώνουν, δίδαξέ μας να στεκόμαστε με πίστη ενώπιον του Θεού, γνωρίζοντας πως ακόμη και ένας στεναγμός της καρδιάς μπορεί να γίνει προσευχή.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.