Όπως είεχ αναφέρει και ο πρώην γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι Μουν, το 2017: «Η Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος είναι η ημέρα, κατά την οποία πρέπει να επιβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα. […] Πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από την ανάμνηση και να εξασφαλίσουμε ότι οι νέες γενιές γνωρίζουν αυτή την ιστορία. Πρέπει να εφαρμόσουμε τα διδάγματα του Ολοκαυτώματος στον κόσμο. Και πρέπει να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε ώστε όλοι οι άνθρωποι απολαμβάνουν τις προστασίες και τα δικαιώματα που αντιπροσωπεύουν τα Η.Ε.»
Κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος υπολογίζεται ότι μόνο στα στρατόπεδα εξολόθρευσης θανατώθηκαν, με τουφεκισμό, καταναγκαστική εργασία, απαγχονισμό και δηλητηριώδη αέρια περίπου τρία εκατομμύρια Εβραίων.
Το σύνολο των Εβραίων που θανατώθηκαν από την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος στην εξουσία μέχρι την κατάρρευσή του ανέρχεται σε έξι περίπου εκατομμύρια.
Δυστυχώς, οι αποτρόπαιες πρακτικές των Γερμανών χρησιμοποιήθηκαν μόνο κατά των Εβραίων αλλά κατά οποιασδήποτε φυλής ή κοινωνικής ομάδας το ναζιστικό καθεστώς θεωρούσε κατώτερη, από τους ομοφυλόφιλους μέχρι τους κομμουνιστές και από τους αιχμάλωτους πολέμου μέχρι τους Ρομά.
Αμέσως μετά το Ολοκαύτωμα εμφανίστηκε η δικονομική έννοια του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Ορισμένοι από τους πιο υψηλόβαθμους Ναζί δικάστηκαν στις Δίκες της Νυρεμβέργης, όπου προήδρευαν δικαστές των Συμμάχων και ήταν το πρώτο διεθνές δικαστήριο του είδους του.
Συνολικά 5.025 Ναζί εγκληματίες καταδικάστηκαν από το 1945 έως το 1949 στους αμερικανικούς, βρετανικούς και γαλλικούς τομείς της Γερμανίας. Άλλες δίκες έγιναν στις χώρες των κατηγορούμενων. Ορισμένοι από αυτούς, ωστόσο, κατάφεραν αν διαφύγουν και να μην υποστούν καμία δίωξη.
