Ζούμε σε μια χώρα στην οποία ευδοκιμούν πολλά αγροτικά προϊόντα ικανά να ελκύσουν το ενδιαφέρον των ξένων αγορών. Και όμως, εν μέσω κρίσης ο κόσμος της αγροτικής παραγωγής δεν τολμά! Αγκιστρωμένη στην κρατική προστασία του παρελθόντος η πλειοψηφία των αγροτών

 δεν διδάσκεται από το σημερινό τέλμα, ώστε να προχωρήσει προς νέα μονοπάτια. Οι εξαιρέσεις δυστυχώς λίγες, αλλά πετυχημένες.
Στο παρελθόν μέσα από την αποτυχημένη κοινοτική πολιτική των επιδοτήσεων επί της ποσότητας και της παρακίνησης για παύση στην παραγωγή κάποιων ποιοτικών μας προϊόντων, εισέρευσε πακτωλός χρημάτων στη χώρα μας. Αυτά τα κονδύλια σαφώς δεν αξιοποιήθηκαν για τη βελτίωση των αγροτικών μονάδων και της ποιότητας του τελικού προϊόντος. Αντιθέτως, σπαταλήθηκαν και σήμερα που η κρίση απασχολεί την κοινωνία μας, ο πρωτογενής τομέας δεν δύναται σε επίπεδο κεφαλαίου και υποδομών να ανταποκριθεί.

Το στρεβλό αυτής της πολιτικής έγινε αντιληπτό με καθυστέρηση από τους αρμόδιους θεσμούς της Ευρώπης οι οποίοι πλέον δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην ποιότητα των αγροτικών προϊόντων και βάσει αυτού του κριτηρίου επιδοτούν. Δηλαδή, η Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της, εμβαθύνει στην αγροτική ανάπτυξη και εγκαταλείπει μια πολιτική ? κατάλοιπο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ? που δεν έδινε κίνητρα για αγροτική ανάπτυξη και οδηγούσε σε συσσώρευση αγροτικών πλεονασμάτων.

Ωστόσο, ο αγροτικός κόσμος στην Ελλάδα δεν ακολούθησε αυτή την αλλαγή κατεύθυνσης με αποτέλεσμα μοιραία να βρεθεί μελλοντικά σε ακόμη δυσκολότερη κατάσταση από τη σημερινή του. Οι αγρότες θα πρέπει να προχωρήσουν άμεσα σε σχηματισμό σοβαρών συνεταιρισμών που θα έχουν σκοπό τη θέσπιση μέτρων, ορίων και κανόνων για τη χρήση ποιοτικών μεθόδων και εργαλείων παραγωγής από τα μέλη τους. Επίσης, οι συνεταιρισμοί αυτοί θα δημιουργούν εξαγωγικούς δεσμούς με τις αγορές του εξωτερικού και θα ορίζουν αντιπροσώπους τους στις κατά τόπους αγορές εγχώρια, καταργώντας τους μεσάζοντες. Αυτός δε ο τρόπος οργάνωσης θα διευκολύνει τον έλεγχο των αγροτών τόσο από τον ίδιο τον συνεταιρισμό, όσο και από εξωτερικούς αρμόδιους φορείς.

Ασφαλώς, αυτή η αναδιοργάνωση της ελληνικής αγροτικής οικονομίας θα την αναδείξει και θα επιτρέψει τη δημιουργία κεφαλαίου και σύγχρονων υποδομών. Η άνθηση αυτή δύναται να μετατραπεί σε παράγοντα ριζικής εξόδου από την κρίση και να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας. Σημαντικές θα είναι και οι καινοτομίες που θα ανακαλυφθούν μέσα από αυτή τη διαδικασία οι οποίες θα βελτιώσουν τα προϊόντα που καταναλώνουμε και θα διευκολύνουν τους εργαζόμενους του πρωτογενούς τομέα κατά την παραγωγή. Εν συνεχεία, μέσα από την ανοδική πορεία των συνεταιρισμών οι αγρότες θα μπορούν να αναχρηματοδοτούν την παραγωγή τους χωρίς να είναι εξαρτημένοι από ευρωπαϊκά κονδύλια.

Συνεπώς, συνάγεται το συμπέρασμα ότι η πρόοδος αποτελεί μονόδρομος για τον πρωτογενή τομέα. Με τους αγρότες περιχαρακωμένους στις δικές τους καλλιέργειες χωρίς οργάνωση, νέες μεθόδους και εργαλεία και καθ? όλα εξαρτημένους από τον κρατικό κορβανά, τα αγροτικά προϊόντα θα είναι ακριβά και κάποιες φορές κακής ποιότητας (π.χ. λόγω φυτοφαρμάκων για πρόωρη ωρίμανση). Άρα, οι αγρότες θα πρέπει να συνεννοηθούν και να συνεργαστούν, ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί τόσο για το δικό τους καλό όσο και για το καλό της κοινωνίας ολόκληρης η οποία αναμένει με αγωνία την κινητοποίηση οποιασδήποτε παραγωγικής δύναμης.

του Γεώργιου Σωτηρόπουλου

protagon.gr