Ελευθερία Αρβανιτάκη και Γιάννης Κότσιρας προσέλκυσαν χιλιάδες θεατές στον ιερό χώρο τού Δίου, τους διασκέδασαν αλλά και διασκέδασαν μαζί τους σε μια συναυλία όπου οι δύο καλλιτέχνες ένωσαν τις φωνές τους με τις φωνές τού κοινού δημιουργώντας ένα πρόγραμμα πολύ φωτεινό, εξωστρεφές, συγκινητικό και ταυτόχρονα δυναμικό. 

Οι δυο μεγάλοι καλλιτέχνες ερμήνευσαν μεγάλα τραγούδια τους, θυμήθηκαν σπουδαία λαϊκά που αγαπήσαμε αλλά και ένωσαν τις φωνές και τους μουσικούς τους κόσμους σε ένα καινούριο τραγούδι με τίτλο «Δυο ζωές» σε μουσική Γιώργου Καραδήμου και στίχους Λήδας Ρουμάνη.

«Δυνατά κάθε φορά» ήταν ο τίτλος της παράστασης εμπνευσμένος από τις δικές τους μεγάλες επιτυχίες. Ήταν μια μουσική γιορτή όλοι έγιναν ένα, μια φωνή και τραγούδησαν μαζί με τους αγαπημένους τους ερμηνευτές.

Φέτος, ξανασυναντήθηκαν επί σκηνής μετά από μία εικοσαετία και παρουσίασαν ένα πρόγραμμα διανθισμένο από τις μεγάλες τους επιτυχίες. Απ’ το «Δυνατά» και της «Καληνύχτας τα φιλιά» ως το «Κάθε φορά» και το «Εφάπαξ», από το «Μένω εκτός» ως την «Αλεξάνδρεια» και με αναφορές σε κλασσικά λαϊκά τραγούδια όπως τα «Θέλω κοντά σου να μείνω», «Πρώτη φορά», «Μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου» και τα «Μαύρα μάτια σου» ως το «Κόκκινο φουστάνι» και τη «Χάντρα θαλασσιά». 

Κάποια στιγμή, ξεσηκώθηκε ολόκληρο το θέατρο, οι θεατές σηκώθηκαν από τις θέσεις τους και δεν ξανακάθισαν μέχρι το τέλος τής συναυλίας. Ήταν η στιγμή που οι δύο καλλιτέχνες ερμήνευσαν, μαζί με το κοινό, το τραγούδι «Δυνατά, δυνατά». Ήταν η στιγμή που το κοινό συνέχισε να τραγουδά αλλά και να χορεύει, ήταν η στιγμή τής κορύφωσης σ’ αυτό το κλίμα γιορτής και πανηγυριού. 

Η συναυλία της Ελευθερίας και του Γιάννη δικαίως χαρακτηρίστηκε από πολλούς  ως η “παράσταση της χρονιάς”. 

Μαζί τους ήταν μια οκταμελής μπάντα εξαιρετικών μουσικών: 

Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης (τύμπανα, ενορχηστρώσεις),

Αλέξανδρος Λιβιτσάνος (πλήκτρα, ενορχηστρώσεις), 

Παρασκευάς Κίτσος (μπάσο), 

Γιάννης Κυριμκυρίδης (πιάνο), 

Δημήτρης Τσάκας (σαξόφωνο), 

Κώστας Μιχαλός (κιθάρες), 

Βαγγέλης Μαχαίρας (μπουζούκι, λαούτο, μαντολίνο), 

Νίκος Μέρμηγκας (λάφτα, λαούτο, μπουζούκι). 

Κάποια στιγμή όμως η γιορτή έφτανε στο τέλος της, αν και το κοινό δεν ήθελε να εγκαταλείψει το αρχαίο θέατρο. Οι θεατές όρθιοι φώναζαν «κι άλλο, κι άλλο»…

Λίγο αργότερα, τα φώτα χαμήλωναν, έκλεινε μια μεγάλη καλοκαιρινή βραδιά, μια συναυλία που θα μείνει αξέχαστη σε καλλιτέχνες και κοινό, μια γιορτή που θα καταγραφεί ως μια από τις μεγάλες επιτυχίες στη σχεδόν πενηντάχρονη ιστορία τού Φεστιβάλ Ολύμπου.